ان روزها گنجشک را رنگ میکردند و جای قناری میفروختند

این روزهاهوس را رنگ میکنندو جای عشق میفروشند

ان روزها مال باخته میشدی

این روزها دلباخته

نه نغمه نی خواهم و نه طرف چمن نه یار جوان نه باده صاف كهن خواهم كه به خلوتكده ای از همه دور "من باشم و من باشم و من باشم و من "

پشت دیوار همین کوچــه به دارم بزنید من که رفتم بنشینید و ... هوارم بزنید باد هم آگهـــی مرگ مرا خواهد برد بنویسید که: "بد بودم" و جارم بزنید من از آیین شما سیر شدم ... سیر شدم پنجـــه در هر چه کـه من واهمه دارم بزنید دست هایم چقدر بود و به دریا نرسید؟! خبـــر مرگ مرا طعنــــه به یــــارم بزنید آی! آنها! که به بی برگی من می خندید! مرد باشید و ... بیایید ... و ... کنارم بزنید

شراب تلخ بیاور که وقت شیدایی ستکه آنچه در سرِ من نیست، بیم رسوایی ستچه غم که خلق به حسن تو عیب می گیرند؟ همیشه زخم زبان خون بهای زیبایی ست اگر خیال تماشاست در سرت، بشتاب که آبشارم و افتادنم تماشایی ست شباهت من و تو هرچه بود ثابت کرد که فصل مشترک عشق و عقل تنهایی ست کنون اگرچه کویرم هنوز در سرِ من صدای پر زدن مرغ های دریایی ست

بگذار سر بــه سینه ی من در سکوت ، دوستگاهی همین قشنگ ترین شکل گفت و گوستبگذار دست های تـــو با گیسوان منسربسته باز شرح دهند آنچه مو به موستدلواپس قضاوت مردم نباش ، عشقچیزی که دیر می برد از آدم آبروست!آزار می رسانــم اگـــر خشمگیــن نشواز دوستان هرآنچه به هم می رسد ، نکوستمن را مجال دلخوشی بیشتر ندادابری که آفتاب دمی در کنار اوستآغــوش وا کن ابر! مرا در بغـل بگیــر!بارانی ام شبیه بهاری که پیش روست